Stres jest fizjologiczną reakcją ciała na interpretację rzeczywistego lub wyimaginowanego bodźca. Osoba zestresowana widz daną sytuację przez pryzmat zagrożenia. Temat stresu i tego, w jaki sposób sobie z nim radzić, jest ważny w kontekście zdrowia psychicznego. Człowiek zestresowany marnuje swój potencjał, ponieważ zamiast korzystać ze swojej kreatywności, przyjmuje postawę obronną przed zagrożeniem, które być może nigdy nie nastąpi.

Watro, abyś wyposażył się w techniki, które pomogą Ci w walce ze stresem bezpośrednio w chwili jego odczuwania.

Oto 5 technik radzenia sobie ze stresem:

1. Zmień pozycję ciała
Zestresowane ciało to ciało napięte — zaciśnięte pieści, skrzyżowane ręce, zaciśnięte zęby. Taka pozycja służy wydzielaniu kortyzolu, czyli hormonu stresu. Aby temu przeciwdziałać, zachowaj pozycję otwartą, nie krzyżuj rąk i używaj otwartych gestów. Podnieś podbródek 1 cm ponad horyzont i wyprostuj plecy.

2. Obecność
Zlokalizuj w ciele stres za pomocą samoświadomości. Innymi słowy, zdaj sobie sprawę z tego, co czujesz oraz gdzie (np. „czuję ścisk w żołądku”). Gdy to już masz, zakotwicz się w teraźniejszości zadając pytania: co widzę, słyszę, czuję? Obserwuj tę emocję nie wchodząc w nią. Powiedzenie „jestem zestresowany” to coś innego niż „czuję ścisk w żołądku”. W pierwszym zdaniu identyfikujesz się z emocją. W drugim przypadku emocję tę zauważasz i możesz ją zaakceptować, przez co przestanie Ci ona przeszkadzać.

3. Zmiana przekonań
Nazwij emocję, którą odczuwasz. Stres może być generowany przez różne emocje, np. wstyd, poczucie winy, złość. Zdefiniuj, jaka myśl spowodowała tę emocję (np. „szef mnie zwolni”). Znajdź 3 dowody, że przeciwieństwo tej myśli także jest prawdziwe.

4. Ucieleśnienie cienia
Zlokalizuj emocję w ciele i zacznij o niej opowiadać innym w adekwatny sposób, np. „Przepraszam za moją nerwowość, po prostu bardzo zależy mi na końcowym sukcesie tego projektu”.

5. Koncentracja na zasobach
Zauważ dysfunkcyjne zachowanie stojące za daną emocją w jakimś kontekście (np. czarnowidztwo). Znajdź pozytywną intencję stojącą za tą emocją. Zadaj sobie pytanie: „Do czego dobrego służy ta emocja?”. Następnie zadaj sobie pytanie: „Jakimi innymi sposobami mogę realizować tę intencję?” i wprowadź te alternatywy w życie.

Autor: Mateusz Grzesiak – polski trener rozwoju osobistego, psycholog, nauczyciel międzynarodowy, prawnik. Autor książek z zakresu psychologii sukcesu, zmiany i relacji, inteligencji emocjonalnej.

Każdy kto obserwuje przyrodę i zachowanie zwierząt, zapewne  nie raz widział polującego kota, który po złapaniu myszy czy ptaka długo pastwi się nad swoją ofiarą zanim zdecyduje się ją zjeść.

Otóż z jeden strony jest to instynktowne zachowanie bo kot nadal ma przyjemność z ponownego polowania na gryzonia ale jest też inna przyczyna, dużo ważniejsza. Podczas wysiłku w mięśniach organizmu wydziela się kwas mlekowy. Męczona zdobyć stara się ocalić życie za wszelką cenę i w jej mięśniach pod wpływem wysiłku wytwarza się dużo kwasu mlekowego. Kwas mlekowy ułatwia trawienie mięsa i wspomaga naturalną florę bakteryjną przewodu pokarmowego kota. Tak naprawdę kot nie jest umyślnym sadystą tylko przygotowuje swój posiłek aby był bardziej pożywny.

Ciekawostką jest też to iż koty często bardzo lubią oliwki w zalewie. Zalewa jest robiona z kwasu mlekowego i to może być przyczyną tego iż kotom smakują.

Kolejną ciekawostką jest to iż nawet jak mysz czy ptak uratuje się z kocich pazurów lub my go uratujemy to i tak najczęściej jest skazany na śmierć. Powodem tego jest bakteria, która występuję w ślinie większości kotów. Ta bakteria to Pasteurella, wywołującą chorobę pasterelozę. Jeśli zwierze nie dostanie natychmiast leku po 48 godzinach pada martwe. Niektórzy myślą, że odbierając kotu mysz lub ptaka i wypuszczając ratują mu życie ale niestety zwierze i tak jest skazane na śmierć tylko, że wolniejszą.

 Dla człowieka ugryzienie kota także może skończyć się antybiotykoterapią. Bakteria dostaje się do organizmu i wywołuje stan zapalny. Kolejna kocia bakteria to Bartonella wywołująca chorobę „Kociego pazura” Bakteria ta znajduje się w odchodach pcheł, które dostają się pod pazury kota gdy on się drapię. Z pazurów przenosi się do rany po udrapaniu. Często organizm sam poradzi sobie z zarażeniem ale jeśli jest osłabiony infekcja może zakończyć się leczeniem.

Kot nie czuje słodkiego smaku.
Jeśli myślicie, że danie kotu słodkiego ciastka sprawi mu przyjemność to nic mylnego. Koty nie rozpoznają słodkiego smaku. Dla kota przyjemnym smakiem jest smak kwaśny.

Kocur nie kastrowany wędruje w poszukiwaniu zdobyczy i kocicy w rui przez kilka kilometrów. Kot kastrowany trzyma się w odległości kilometra od domu. Dla kota po kastracji ważniejsze jest pilnowanie pełnej miski niż podboje miłosne i walki o własny teren łowiecki.

Koty nie widzą w całkowitej ciemności. Mitem jest to iż kot widzi w ciemności. Kot musi mieć źródło światła aby widzieć. Jeśli pomieszczenie jest pogrążone w ciemności kot nie widzi nic. Może się jednak swobodnie poruszać w ciemności bo ułatwiają mu to wibrysy czyli kocie wąsy, brwi i małe włoski rosnące od spodu łapek.

Kolorem, który kot widzi najlepiej jest szary, nie rozpoznaje koloru czerwonego.
 
Kotu do życia i prawidłowego rozwoju niezbędna jest witamina D podobnie jak u człowieka bardzo pomocne w jej wytworzeniu jest słonce. Koty wygrzewają się na nim i wtedy dochodzi do syntezy witaminy D w organiźmie. Jeśli jednak kot nie ma dostępu do słońca lub jest zimowa pora roku powinien dostawać dodatkowo witaminę D w suplemencie. Źródło witaminy D to tran a także olej z dzikiego łososia np. firmy Gryzzli.

I na koniec ostatnia ciekawostka. Koty jedząc poruszają szczęką w górę i w dół. Nie żują. Często połykają pokarm w całości. Kot mysz zaczyna zjadać od głowy i kęs po kęsie pochłania ją w całości, gryząc kości. Gdy matka przyniesie zdobycz maluchy także zaczynają jeść mysz od głowy bo mózg jest najbardziej cennym pokarmem. Bardzo często po zjedzonej myszy zostaje tylko żołądek bo jest to najmniej ważna część posiłku. Dorosły kot żyjący na wolności zjada ok 10 myszy dziennie.
 
Autor: Bogusława Targoni

Gdy wszyscy uwielbiający czterdziestostopniowe upały na południu Europy lub zmienną pogodę nad Bałtykiem skończyli wakacje, spora część właśnie przygotowuje się do wyjazdu.

Jesienne wakacje mogą być o wiele bardziej intensywne i urozmaicone niż klasyczny sierpniowy czy lipcowy wyjazd w upale i z prawie pewnym pełnym obłożeniem hotelu, do którego się udajemy.

Mogą stać się początkiem dobrego nawyku podróżowania w celu odkrywania nieznanych miejsc, takich jak Wyspy Towarzystwa (Tahiti), Aksum w Etiopii z Arką Przymierza czy Kalkuta, miasto określano przez wielu jako miasto – kobieta.

W pogoń za słońcem możemy wybrać się także jesienią, a nawet zimą. We wrześniu nawet trzydziestostopniowe upały czekają na nas nadal w takich europejskich krajach jak Włochy, Hiszpania, Portugalia czy Turcja. Dla lubiących spędzać wczasy nie na Starym Kontynencie polecamy południe Afryki, Indonezję oraz Peru.

Październik to idealny czas, aby poszukać słońca na południowym wybrzeżu Morza Śródziemnego, a także na Bliskim i Dalekim Wschodzie, czyli na przykład w Chinach.

Kolejny jesienny miesiąc – listopad – to dobry okres na odwiedzenie kojarzących się z parzącym słońcem państw, takich jak Egipt lub Filipiny.

Gdy Europa pokrywa się białą pierzynką z płatków śniegów, aby liczyć na ładną opaleniznę, ale i na cudowną wakacyjną przygodę, trzeba pomyśleć o dłuższej podróży samolotem. I tak w grudniu można odwiedzić Indie. Styczeń kusi wyprawą do Afryki w okolice równika, a w lutym słońce odnaleźć można w Brazylii, Argentynie czy Australii, gdzie akurat jest lato. Dodatkowym bonusem będzie świętowanie karnawału w Rio de Janeiro lub pod operą w Sydney.

Gdzie byśmy się nie wybrali na wczasy warto pamiętać o podstawowych zasadach podróżowania – należy sprawdzić dokładnie terminy, pogodę, kalendarz świąt i imprez w miejscu, do którego się wybieramy. My polecamy odwiedzić nie tylko słoneczne kurorty z palmami i gorącym piaskiem, ale starać się poznać kulturę, zwiedzić coś, o czym jeszcze nikt ze znajomych nie opowiadał na kawie w pracowniczej kuchni lub wybrać niekonwencjonalny sposób podróżowania np. wierzchem i to nie koniecznie na koniu, bo można wykorzystać do tego osły, wielbłądy lub jaki, tak jak to robią podróżujący pod po górach wschodniego Afganistanu. Oczywiście nie kłóci się to z nocowaniem w dobrym hotelu z basenem, bo wiele już egzotycznie brzmiących miejsc jest przygotowanych na turystów.

Od czego zacząć? Poznaj ceny wczasów na przykład na Fostertravel.pl, gdzie możesz sprawdzić najniższe oferty w konkretnych miesiącach. Potem zostaje już tylko rezerwacja i pakowanie na wyprawę! Miłego podróżowania!

Pomimo wcześniejszych zapowiedzi o ograniczeniu lotówz Wielkiej Brytanii do krajów UE, irlandzki przewoźnik Ryanair ogłosił właśnie na swojej stronie internetowej rozkład lotów na lato 2017 wzbogacony o nową siatkę połączeń.

Nowe loty do Szczecina

Zgodnie z harmonogramem opublikowanym przez przewoźnika, latem 2017 roku, tanie linie lotnicze połączą Szczecin z czterema miastami: Dublinem (2 razy w tygodniu), Liverpool (2 razy w tygodniu) i Londynem Stansted (codziennie). Została także utworzona nowa trasa krajowa – do Warszawy (lotnisko Chopina), gdzie Ryanair będzie latał codziennie.

Nowe loty do Gdańska

Od przyszłorocznych wakacji, Ryanair będzie oferował więcej połączeń na Wyspy z Gdańska, i to w niskich cenach! Nowości to połączenie do Belfastu (2 razy w tygodniu), Newcastle (2 razy w tygodniu), Mediolanu Bergamo (3 razy w tygodniu), Oslo Torp (6 razy w tygodniu) i Warszawy (lotnisko Chopina – 3 razy dziennie).

Nowe loty do Krakowa

Także oferta lotów z Krakowa została rozszerzona o nowe trasy. W letniej siatce połączeń po raz pierwszy znalazły się Belfast, Bournemouth oraz Oslo Torp. Tam Ryanair będzie latał odpowiednio 3, 2 i 8 razy w tygodniu. W ramach nowego planu, d lata 2017 wzrośnie także liczba lotów do Leeds Bradford (4 razy w tygodniu), Manchesteru (4 razy w tygodniu) i Eindhoven (4 razy w tygodniu).

Ryanair wprowadził również pięć nowych tras do: Wenecji (2 razy w tygodniu), Porto(2 razy w tygodniu), Pescary (2 razy w tygodniu), Lourdes (2 razy w tygodniu), oraz na Kretę (1 raz w tygodniu).

Niektóre zachowania partnera mogą negatywnie wpływać na Ciebie i Waszą relację. Przykładem takiej sytuacji może być spóźnialstwo, częste podnoszenie głosu na dzieci lub notoryczne wyolbrzymianie małych problemów. Zamiast wdawać się w kolejną kłótnię, możesz wpłynąć na zachowanie ukochanej osoby, precyzyjnie uargumentować niezbędną zmianę i wspólnie przepracować ten problem.

Określ zachowanie
Określ precyzyjnie zachowanie, które według Ciebie powinno ulec zmianie. Nazwij to zachowanie i zamknij je w ramach, tzn. skup się na konkretnym zachowaniu, a nie osobowości partnera.

Sprawdź ekologię
Dowiedz się, dlaczego druga strona korzysta z zachowania, i czy jest ono dla niej korzystne. Ekologia to użyteczność zachowań w kontekście całego systemu. W tym przypadku systemem może być Wasza relacja.

Powiedz co czujesz
Opowiedz osobie o negatywnych skutkach tego zachowania i wskaż, w jaki sposób to na Ciebie wpływa. Powiedz jak się czujesz w związku z tymi zachowaniami. Informuj, nie oskarżaj.

Znajdź negatywne skutki
Wskaż negatywne skutki zachowania także dla drugiej strony. Zaproponuj wspólną pracę nad jej zachowaniem. Porozmawiaj o tym, czy osoba jest skłonna zmienić swoje zachowanie. Jeżeli nie, nie przechodź do następnego kroku. Potrzebujecie wspólnej chęci pracy nad danym zachowaniem, aby jakakolwiek zmiana była możliwa.

Stwórzcie alternatywę
Po tym, gdy wspólnie ustalicie chęć zmiany, stwórzcie alternatywne zachowania, które zaczniecie wprowadzać do waszej relacji. Planowanie jest budujące, dlatego np. pracując nad spóźnianiem się, zaplanujcie wychodzenie na spotkania 15 minut wcześniej niż dotychczas.

Większość negatywnych zachowań wynika z braku świadomości ich szkodliwego wpływu na system i braku alternatywy na podjęcie innych działań. Wprowadzając pięć powyższych kroków, łatwiej będzie Ci zmienić zachowanie partnera. Z tego modelu możesz korzystać również w relacjach zawodowych i towarzyskich.

Autor: Mateusz Grzesiak – polski trener rozwoju osobistego, psycholog, nauczyciel międzynarodowy, prawnik. Autor książek z zakresu psychologii sukcesu, zmiany i relacji, inteligencji emocjonalnej.

Mieszkasz w Wielkiej Brytanii, w Polsce, w Niemczech? Ale czy faktycznie jest to kraj z którym powinieneś wiązać swoje plany na przyszłość?

The Independent Research Service (SREDA) jest organizacją non-profit, która od 2011 roku prowadzi na zlecenie niezależne badania w zakresie postaw obywatelskich, upodobań czy też preferencji religijnych.  Teraz przygotowała test na podstawie którego można spróbować określić kraj na świecie który byłoby dla nas najbardziej przyjazny do zamieszkania

Poznaj kraj, który według autorów  testu byłby najlepszym dla ciebie miejscem do zamieszkania. Rozwiąż prosty test, w którym zawarto 30 pytań dotyczących polityki, własnych preferencji, religii oraz upodobań. Test przygotowany został w języku angielskim, jest on jednak na tyle prosty, że odpowiedzi na zadane pytania nie powinny stanowić większego problemu.

Przejdź do TESTU

Już na początku 2017 roku, Wielka Brytania rozpocznie uruchamianie art. 50,  a co za tym idzie formalną procedurą opuszczenia Unii Europejskiej. Taką informację przekazał dziś Boris Johnson, i jak przekonywał „być może nie będziemy potrzebowali aż dwóch lat na negocjowanie porozumień”.

Boris Johnson

Oficjalnie, po uruchomieniu artykułu 50 traktatu UE, Wielka Brytania będzie miała dwa lata na wynegocjowanie porozumieniadotyczącego warunków Brexitu oraz przyszłych stosunków z pozostałymi 27 krajami członkowskimi.

Johnson który jest szefem brytyjskiej dyplomacji  odrzucił twierdzenie, że Zjednoczone Królestwo będzie musiało nadal przestrzegać swobodnego przepływu pracowników, jeśli chce wciąż mieć dostęp do wspólnego rynku. „Chcieliby, abyśmy uwierzyli, iż istnieje jakiś automatyczny kompromis między tym, co nazywają wspólnym rynkiem a swobodą przemieszczania się. To całkowite brednie” – powiedział.

– „Te dwie rzeczy nie mają ze sobą nic wspólnego. Powinniśmy otrzymać porozumienie o wolnym handlu i znów przejąć kontrolę nad naszą polityką dotyczącą imigracji” – dodał.

Istnieje wiele szkodliwych dla zdrowia zestawień produktów żywnościowych. Pisaliśmy już o nich wcześniej  i możecie tutaj sprawdzić o jakich zestawieniach mowa.

Dzisiaj trochę więcej na temat połączenia herbaty i cytryny.

Mówi się nie od dzisiaj, że połączenie herbaty i cytryny powoduje powstawanie szkodliwych związków glinu, które są odpowiedzialne za chorobę Alzheimera. Spotkać można nawet  hasła nawołujące „Nie pij herbaty z cytryną , gdyż możesz stracić pamięć”.

Glin jest pierwiastkiem który znajduje się między innymi w herbacianych liściach. Stąd przedostaje się do napoju w trakcie parzenia herbaty. Glin jest trzecim pod względem ilości pierwiastkiem w skorupie ziemskiej – jest go 8%, woda wypłukuje go ze skał, wraz z wodą dostaje się do gleby, jest pobierany przez drzewo herbaciane i w ten sposób trafia do liści. Im liście są starsze, tym jest go więcej. Na zawartość glinu wpływają też inne czynniki, takie jak opady deszczu, gleba, położenie upraw nad poziomem morza, zmienność genetyczna roślin, a także sposób i warunki, w jakich przetwarza się liście po zbiorze

W wielu badaniach wykazano związek między spożyciem glinu bądź narażeniem na glin (np. osób pracujących przy produkcji aluminiowych przedmiotów) a ryzykiem choroby Alzheimera, chociaż rola glinu nie jest do końca wyjaśniona. Na pewno glin nie wywołuje choroby, nie może jej zapoczątkować, ale przyspiesza jej rozwój. W badaniach dotyczących spożycia herbaty obserwowano do 40% większą częstość choroby wśród osób pijących powyżej 4 szklanek dziennie, ale w wielu badaniach wcale takich zależności nie stwierdzono.

Herbata, czy to z cytryną czy bez, nie jest jedynym źródłem glinu dla naszego organizmu. Występuje on też w wodzie, niektórych dodatkach do żywności, lekach, naczyniach czy sztućcach. Na szczęście obecnie mamy dużo mniejszy kontakt z produktami i przedmiotami zawierającymi glin niż dawniej. W przeszłości był wykorzystywany w przemyśle, do oczyszczania wody, znajdował się w szczepionkach, a sztućce i naczynia z aluminium były bardziej popularne. Glin jest składnikiem niektórych leków zobojętniających kwas żołądkowy, a w zalecanej dziennej dawce jest go około 1 mg – jednak obecnie przeważnie stosuje się inną grupę leków, tzw. inhibitory pompy protonowej, które nie zawierają glinu . Dodatkami do żywności, będącymi źródłem glinu są: krzemian glinowo-sodowy/potasowy/wapniowy, bentonit, krzemian glinu, mające oznaczenia od E 554 do E 559. Najczęściej są one stosowane jako substancje przeciwzbrylające.

Cóż więc możemy stwierdzić na podstawie dostępnych informacji?

Faktem jest, że dodatek soku z cytryny do herbaty powoduje w organizmie  zwiększenie ilości glinu,  który to glin  odgrywa pewną rolę w rozwoju choroby Alzheimera. Jednakże jego wpływ nie został w pełni poznany i nie jest on czynnikiem wywołującym chorobę.

Dokładne określenie, jaka ilość herbaty może być bezpiecznie spożywana, jest trudne, ponieważ na zawartość glinu w herbacie wpływa bardzo dużo różnych czynników. Według badań 4 szklanki dziennie na pewno nie wpływają na ryzyko choroby Alzheimera.

Do wniosków z badań określających zależność między spożyciem glinu a ryzykiem choroby Alzheimera należy podchodzić z pewnym dystansem, ponieważ są to badania tzw. obserwacyjne, które nie są zbyt dokładne – nie da się określić całkowitego narażenia badanych na glin, bo jego źródłem jest żywność, woda, leki, glin znajduje się także w pyle unoszącym się w powietrzu.

Co można zrobić, żeby ograniczyć spożycie glinu:

 bezpośrednio przed i po spożyciu herbaty nie należy pić soków owocowych ani jeść owoców

 wybierajmy herbaty liściaste, jak najmniej rozdrobnione

nie kupujmy produktów zawierających dodatki z glinem

nie przyjmujmy leków zobojętniających kwas żołądkowy zawierających glin (np. węglan dihydroksyglinowo-sodowy, wodorotlenek glinu)

O tym że grafen dzięki swoim właściwością może niszczyć komórki nowotworowe, media rozpisywały się już dwa lata temu. Dzisiaj badacze z Uniwersytetu Rice wykorzystując dane pozyskane podczas wcześniejszych badań oraz własne doświadczenie, pracują nad tym, aby stworzyć materiał, który pozwalałby na leczenie ciężkich urazów rdzeni kręgowych. Kluczowym elementem tego materiału jest grafen.

Badacze i lekarze z całego świata pracują nad wieloma sposobami przywrócenia sprawności osobom sparaliżowanym oraz poprawy komfortu ich życia dzięki wszczepianiu implantów, urządzeń stymulujących czy egzoszkieletom.

Grafen ma niesamowity potencjał, który może być kluczowym elementem niosącego nadzieję, nowego sposobu leczenia ciężkich urazów rdzenia kręgowego.

Wcześniej przeprowadzone badania wykazały, że grafen może stymulować wzrost neuronów, natomiast glikol propylenowy (PEG) był wykorzystywany, z różnymi rezultatami, podczas prób leczenia uszkodzonych rdzeni kręgowych u zwierząt. Opierając się na tym, naukowcy z Uniwersytetu Rice wykorzystali swoją chemiczną wiedzę, by połączyć grafenowe nanowstążki (otrzymane z większych węglowych nanorurek) z PEG, by stworzyć tak zwany Texax-PEG. Materiał ten jest niesamowity, ponieważ działa jako silne „przewodzące rusztowanie”, które pozwala na naprawę i połączenie dwóch uszkodzonych końców rdzenia kręgowego. I nie jest to tylko teoria, gdyż w przypadku badania przeprowadzonego na szczurze z uszkodzonym rdzeniem kręgowym, naukowcy zdołali przywrócić niektóre jego funkcje życiowe w ciągu 24 godzin.

Po dwóch tygodniach szczur rokował pełny powrót do zdrowia i wykazywał jak mówią naukowcy „prawie doskonałą kontrolę motoryczną.” Oczywiście, w tej chwili nie wiadomo, jak materiał sprawdziłby się podczas leczenia rdzenia kręgowego człowieka, ale potencjał grafenu dobrze rokuje.

Źródło: Rice University

Pierwszy oficer Christiaan van Heijst wraz ze swoim przyjacielem  Daanem Krans, prowadzą stronę fotograficzną „Amazing Aviation”. Zdjęcia, które na niej umieszczają, to fotografie wykonane z kokpitu samolotu. Możemy na nich zobaczyć niebo podczas burzy, zorzę polarną i ostre promienie słońca.

W czasie gdy jego koledzy siedzą za sterami samolotu, Christiaan van Heijst robi zdjęcia z kokpitu. Podczas wywiadu, którego udzielił jednej z gazet powiedział:

– Odkąd rozpocząłem moją pierwszą pracę jako pilot, czułem potrzebę uwiecznienia tych niepowtarzalnych widoków których byłem świadkiem. Czuję się bardzo uprzywilejowany, że mogę w jakiś sposób przełożyć obraz zapisany w moim aparacie, w coś, co może dać radość innym”.